Rozdział 04

- Cześć, piękna. Pamiętasz mnie jeszcze? - cichy i przeciągły szept odezwał się do mnie nie ukazując swojej twarzy. Moje serce podskoczyło do gardła, gdy ktoś położył swoje dłonie na mojej tali.

- N-n-nie przypominam sobie. - mruknęłam cicho wysilając swoją pamięć na najgorsze wspomnienie.

- A ja wiem, że mnie pamiętasz. Jeśli zaś nie, to będziemy mogli się ponownie spotkać. Tym razem dostaniesz nauczkę za swoje. Pamiętaj! - zastrzegł mnie - Jeszcze mnie wspomnisz!

~*~

Płynne i zimne strużki potu leciały prędko i wsiąkały w materiał wczorajszej bluzki. Podniosłam się do pozycji siedzącej i zaczęłam regulować swój oddech i spowalniać szybsze bicie serca, które o mało nie wyskoczyło z klatki piersiowej. Mój mózg jedynie wołał i pragnął wody, która szybko by pokajało moje rozgoryczone ciało. Szybko wyswobodziłam się z ramion przyjaciela i biegiem poszłam do kuchni, gdzie znalazłam swoje źródło ukojenia. Napiłam się wody i dodatkowo zrobiłam sobie kakao, które wlałam zaraz do kubka w misie. Usiadłam przy kuchennym stole i rozmyślałam, aż w końcu do kuchni zszedł bez koszulki Lukey. Popatrzyłam się na niego krzywo, ale nie skomentowałam tego. Dopiłam ciemną ciecz i brudny kubek odstawiłam do zmywarki. Cały czas chłopak przypatrywał się mnie i starał się coś wyczytać z moich oczu, które wdały się w śnieżną, zamgloną bitwę. Pustka otaczająca wokoło nich była bezwzględnym bagnem przez które będziesz musiał przedrzeć się, jeżeli chciałbyś przejść.

- Luke… Luke…  - swoim płaczliwym szeptem wołałam  jego imię - On tu był. On był tu we śnie i mówił że przyjdzie i jeszcze raz… - przełknęłam głośno ślinę i dalej wpatrując się w ścianę, próbowałam nie rozpłakać się.

- Emily, Emily popatrz na mnie! - głośno szepnął do mnie Lukey. Nie popatrzyłam się, oczy zaszły łzami, które wylewały się ze mnie.

- Emily, kto to był i co on ci zrobił? - zapytał mnie chłopak sam będąc na skraju rozpłakania się. Dopiero po usłyszeniu co on ci zrobił, popatrzyłam się na chłopaka. Szybko wstałam z krzesła, na którym siedziałam i pobiegłam przytulić się w koszulkę Luke’a.

- On mi wyrządził krzywdę, pozwolił bym cierpiała i zniszczyła samą siebie, Luke. To było okropne co on mi robił. To było okropne i do dzisiaj mam obrzydzenie do własnego ciała. - cicho wyszeptałam spod wielkiego przytulenia.

- Ja nie pozwolę, by nikt nie skrzywdził mojej księżniczki. Emily, jestem i będę przy tobie. Cokolwiek się ma stać lub już się stało. Będę, bo czuję że jesteś mi kimś bliższym i nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić. - powiedział odrywając się od mojego ciała i całując mnie w czoło. - Chodź, pójdziemy spać.

- No dobrze. Mam nadzieję, że cię tym nie odstraszyłam od siebie. - mruknęłam cicho, jak najciszej by nie mógł mnie usłyszeć. A jednak!

- Nie odstraszyłaś, ale pozwoliłaś mnie bliżej poznać i zaufać mi. Przybliżyłaś się do mnie, a ja do ciebie. - uśmiechnął się do mnie i objął mnie ramieniem. Razem powoli przemierzaliśmy korytarz, aż doszliśmy do mojego pokoju. Obydwoje razem się na siebie patrząc poszliśmy spać. Usypiając mocniej wtuliłam się w ciało bruneta. Chciałam poczuć czyjąś bliskość i ciepło, by ponownie dostać bezpieczeństwo. Kiedy bóg Hypnos zabierał mnie na swój rydwan, by upoić mnie snem, ostatni raz spojrzałam w oczy chłopaka i usnęłam snem spokojnym.

Obudziły mnie jasne promienie słońca wpadające do pomieszczenia przez niezasłonięte okno. Zaspana przetarłam oczy i przeciągnęłam się na łóżku, ale gdy poczułam czyjeś ciało obok mojego od razu zaprzestałam czynności. Spojrzałam na osobę przy mnie, a moje nerwy opadły gdy zobaczyłam śpiącego Luka. Jednakże mój uśmiech coraz bardziej się powiększał i szerzył. Pomimo tego wkręciłam się obok niego bardziej i wtuliłam się w ciepło jego ciała. Po dłuższej chwili zrobiłam małą przerwę między nami i z nudów rysowałam różne wzorki na jego ciele. Wywijane, koślawe. Nagle chłopak mocno mnie do siebie przyciągnął i przygwoździł w niedźwiedzim uścisku, rękami objęłam go w pasie i uśmiechałam się na myśl, na to iż Luke Brooks ze mną leży i mocno mnie przytula.

- Od ilu już nie śpisz? - zagadnęłam cicho chłopaka, który oparł swoją brodę o moją głowę.

- Godzinę lub dwie. - zaśmiał się, jakbym opowiedziała najśmieszniejszy żart. Popatrzyłam się na niego, wesołego, który czerpał radość z chwili.

- No to czego mnie nie zbudziłeś!? - powiedziałam z wyrzutem do chłopaka, po czym dałam mu kusańca w bok. Nie zdążył nic powiedzieć, gdy do pokoju wpadli chłopaki i rzucili się na nas.

- Ej, coś za cicho było w nocy u nich! - Beau krzyczał do James’a, który męczył się z rozłączeniem naszej dwójki. Zrezygnowali z tego pomysłu, ale zaczęli nas oboje łaskotać.

- Dobra chłopaki, przestańcie! Dzisiaj zabieram Emily, więc może nas nie będzie cały dzień. - powiedział przyjaznym tonem i popatrzył się na mnie dosyć znacząco.

- Uuuu, zapowiada się randka! - zaśmiał się z nas Jaidon, brat bliźniak Lukey’a.

- Ja przyjmuje inną wersję niż waszą. - pokazałam im język i zrezygnowana w końcu wstałam z łóżka i poszłam się umyć oraz przebrać z wczorajszych ciuchów.

Gdy już usiadłam ubrana i wymalowana na łóżku zaczęłam się śmiać się z chłopaka, który wstał i teraz chodził po pokoju w celu znalezienia moich butów, których nie mogliśmy znaleźć od dłuższej chwili.

- Daniel oddawaj buty! - krzyczałam z pokoju, starając się nie wybuchnąć śmiechem, który od dłuższego czasu pohamowywałam.
- Cholera! Skąd ona wiedziała!? - krzyczał z dołu Skip, który chyba myślał iż go nie słychać.
- Głuchy by cię usłyszał, Daniel! - odwdzięczyłam się i po cichutku zeszłam na dół, tak aby nikt nie słyszał mnie. Gdy doszłam do jednego z wielkich pokoi i tam byli chłopcy, zaglądnęłam jak szpieg i uśmiechnęłam się gdy zobaczyłam resztę chłopaków szukających kryjówkę na moje miętowe roshe, aż w końcu zrezygnowani położyli je pod łóżko i usiedli, jak gdyby nic się nie stało i spokojnie powrócili do poprzedniej, niedokończonej konwersacji. Ja zaś wyszłam z ukrycia i z obojętnością poszłam po swoje obuwia. Chłopaki zdziwieni popatrzyli na siebie, a następnie na mnie.
- Następnym razem lepiej schowajcie buty lub ciszej rozmawiajcie. - w ostatniej chwili odwróciłam się napięcie i powiedziałam im, po chwili jednak wyszłam z pomieszczenia.
Weszłam do kuchni i natrafiłam na bliźniaka, który zrobił nam śniadanie. Uśmiechnięty od ucha do ucha podał mi moją porcję, po czym wziął swoją i wtapiał swoje ust w białą ciecz. Płatki z mlekiem… Sama na samo wspomnienie się uśmiechnęłam i dokończyłam paroma łyżkami swoją porcję. Zostawiliśmy oboje miseczki w zlewie poszliśmy do przedpokoju założyć buty, gdy Luke pierwszy skończył wybiegł jeszcze do swojej sypialni i przyniósł sprzęt. Uśmiechnęłam się na widok aparatu fotograficznego.

- No to jak, gotowa? - zapytał mnie brunet i gdy kiwnęłam głową na tak, zaczęliśmy wychodzić z domu chłopaków.

- Tylko mi grzecznie proszę i bez żadnych głupstw! – krzyczał na cały dom Daniel. Za mało mu wrażeń na dzisiaj!?

- Dobrze, tatku! Wy również grzecznie siedźcie na swoich tyłeczkach! Nie narozrabiajcie dzieciaczki! - krzyczałam już z podwórka, gdy zamykałam powoli drzwi. Zaśmialiśmy się z Luke’iem, który objął mnie ramieniem i prowadził mnie do miejsca, którego zapewne nie znałam.