Rozdział 03

- Jak się czujesz Daniel? - zapytałam chłopaka, który siedział z naburmuszoną miną i wpatrywał się w wielką plamę na przodzie swojej czarnej koszulki. Zachichotałam cicho.

- Źle! Odkupujesz mi koszulkę! Przy okazji tobie kupimy z Dirty Pig. - zaśmiał się do mnie tak bardzo szyderczo, iż się go wystraszyłam.

- Dzięki, przyda mi się wasz nagłówek na moim ciele. - uśmiechnęłam się do niego, po to by jedynie go bardziej rozwścieczyć. Prychnął jedynie coś pod swoim nosem i poszedł obrażony do swojego pokoju trzaskając drzwiami.

- Kochany Skip. Mam nadzieję, że szybko mu minie. - zaśmiał się Beau.

- Też mam taką nadzieję. - mruknęłam cicho. Chłopaki jeszcze chwilę siedzieli w salonie i umawiali się na kąpiel w basenie. Nagle poczułam jak się unoszę w powietrzu. Pod sobą zobaczyłam Skip’a, który śmiał się diabelsko.

- Pomogę ci! - krzyczał do przyjaciela, Beau, który był podekscytowany wizją wrzuceniem mnie do wody po raz kolejny. Teraz sama byłam z naburmuszoną miną, jak Skip wcześniej.

- Na raz, dwa, trzy! - krzyczał główny dowodzący, Daniel. Po chwili rzucili mnie do wody i otrzepując swoje ręce, kiwali do siebie głowami na znak dobrze wykonanego zadania. Prychnęłam wodą, która wleciała mi do ust podczas wpadania do niej.

Pożałują tego. Zobaczą!

Poprawiłam włosy, które pod wpływem wody zamieniły się w ostre i nierozgarnięte ostrza. Posiedziałam chwilę w wodzie i po chwili zaczęłam pływać. Nie obchodziło mnie czy jestem w ubraniu, które zaraz po chwili ściągnęłam. Uśmiechnęłam się sama do siebie. Wrzaski z pokoju na piętrze dało się słyszeć. Chłopaki niemiłosiernie krzyczeli i piszczeli. Po chwili wszystko ucichło, a płeć męska przeniosła się do basenu z hukiem schodząc. Zachichotałam cicho, gdy po chwili poczułam pojedyncze kropelki które muskały moje ciało, gdy chłopaki rzucali się do wody. Zaśmiałam się z nich, ale ten śmiech był odmienny. Pełen goryczy i tęsknoty. Smutny głos wypełnił mą duszę, nawet jeśli starając się zabawić z chłopaki nie dający o sobie zapomnieć. Wyszłam na wierzch i dopiero wtedy chłopaki zauważyli mnie w samej bieliźnie.

- Uuuu! - naraz cała piątka zawyła, niczym wilki do pełni wielkiego blasku księżyca.

- Nigdy nie widzieliście waszych dziewczyn w bieliźnie? - zaśmiałam się z nich, którzy z otwartą buzią wpatrywali się w mój zaokrąglony tyłek i średniej wielkości piersiom.

- Takich idealnych nigdy nie widziałem! - zadziwiony moją postacią i sylwetką, Daniel patrzył we mnie, jak w zaczarowaną istotę.

- Przynajmniej ładniejsze od twojego ego. - zaśmiałam się z chłopaka, a reszta jego przyjaciół zaśmiała się wraz ze mną. Wzięłam ubrania, które zostawiłam i postanowiłam już iść, gdy poczułam jak jeden z chłopaków łapie mnie za rękę.

- Nie idź, musimy się napatrzeć jaką to mamy ślicznotę w domu. - mruknął w moją stronę Luke! Po nim to się nie spodziewałam! Zachichotałam i jak na zawołanie zostałam wciągnięta w pułapkę krystalicznej wody, która połyskiwała w ciepłych i radosnych promieniach słonecznych. Zapiszczałam lekko i cicho, po czym Luke który cały czas mnie obejmował, wpatrywał się we mnie tymi swoimi czarującymi oczami. Uśmiechnęłam się do niego nieśmiało. Ale oczywiście Beau musiał to przerwać.

- Ty, Skip! Opłacało się ją wrzucić do wody! - zaśmiał się do chłopaka i przybili sobie piątkę - Musimy to częściej robić!

- Jak więcej to razy będziecie robić, to pożałujecie z tym w parę minut. A będzie bolało, jak cholera! - z wymalowaną złością na twarzy patrzyłam się na nich z srogością i złością - Ze mną nie ma żartów! Ostrzegam panowie!

- No dobrze, już dobrze. Nie denerwuj się tak, bo złość piękności szkodzi! - uniósł w geście obronnym ręce i zaśmiał się słodko.

- Zobaczymy jeszcze komu zaszkodzi! - pogroziłam mu w zamian palcem i patrzyłam na jego reakcję. Nie wiedział, jak się odezwać na moje odpyskowanie. Przegryzł wargę, aż po chwili wybuchliśmy śmiechem z chłopakami.

- Idź lepiej kobieto do kuchni gotować! - wyrzucił z siebie w końcu jakieś słowa, które nawet nie zabolały. Miały zaboleć?

- Dobra, co chcecie? Mogę wam zrobić na obiad i do tego potrzebuję ochotnika! - zaśmiałam się i posłużyłam się radą Jaidon’a, który siedział cicho i nie wiedział jak zareagować.

- Może Spaghetti? - James zaproponował, lecz zaraz coś dodał - Chyba, że umiesz coś polskiego? – wyszczerzył się w uśmiechu i nie mógł przestać. Pokręciłam głową na ich zachowanie.

- Dobra, ktoś się zgłasza na ochotnika do pomocy w kuchni!? - krzyczałam, jak prawdziwy szef kuchni. Zaśmiałam się, gdy wszyscy unieśli rękę do góry. Zupełnie, jak w szkole.

- A wezmę sobie Lukey’a - zaśmiałam się z mojej decyzji i dopiero po chwilowym namyśle dodałam - i Beau!

- Widzicie chłopaki!? Tak to się robi! - zaczął krzyczeć i przybijać piątki z resztą.

- Uważaj, bo zaraz sobie wezmę James’a. - zaśmiałam się z chłopka, który po chwili ucichł. Pokiwał grzecznie głową i wyszedł wraz jednym z bliźniaków z wody. Razem poszliśmy do pokojów i przebraliśmy się, wysuszyliśmy się i wróciliśmy do kuchni. Zaczęliśmy gotować, poczynając również od bitwy jedzeniowej. Gdy skończyliśmy, razem zawołaliśmy resztę i  poczęliśmy jeść. Wszystkim smakowało i byli zadowoleni, chwaląc moje danie. Uśmiechałam się i dziękowałam, dodając że miałam dobrych pomocników. Po zjedzeniu posiłku umyłam naczynia i następnie poszłam do pokoju w celu przebrania się z pobrudzonych od składników ubrań. Po przebraniu się w coś czystszego i umyciu się poszłam do jednego z pokoi, gdzie przesiadywali chłopaki i oglądali coś.

- No to co robimy? - zapytałam się reszty i oczekiwałam odpowiedzi, ale się jej nie doczekałam. - Okej, każdy mnie ignoruje! Spoko, czuje się świetnie.

Zrezygnowana poszłam do pokoju i położyłam się do łóżka. Po chwili zastanowienia, czy zadzwonić do Valerie i reszty - złapałam za telefon i wybrałam numer przyjaciółki.
Pierwszy sygnał, drugi, trzeci i piąty. Nie odbiera tak samo, jak i reszta. Bałam się o nich, ale zapewne przygotowują się do kolejnego wypadu na imprezę. Beze mnie… Jak to dziwnie brzmi. Wypuściłam głośno powietrze i zwinęłam się w kulkę. Nogi skuliłam aż pod brodę, głowę zaś pomiędzy nimi i po chwili sięgając po mojego IPod’a, włączyłam smutną playlistę. Wsłuchiwałam się w każdy dźwięk i nutę. Każda melodia była dosłyszana przez moje ucho. Siorpnęłam nosem i łzy które zdążyły polecieć, wytarłam ręką, pozostawiając ślad. Ktoś zapukał do moich drzwi. Nie zareagowałam. Leżałam dalej zwinięta w kulkę, gdy natarczywy gość wszedł do pokoju i rzucił się na łóżko. Swoimi rękoma wepchnął pomiędzy moimi nogami łapiąc moją talię.

- Chcę zostać sama. - mruknęłam płaczliwym tonem głosu.

- Ćśś, jestem tutaj i nie pozwolę ci zostać sam na sam. - usłyszałam miękki głos, który dochodził od Lukey’a. Rozpłakałam się bardziej myśląc że to imię nosi mój chłopak. A może on nim już nie jest?

- Przejdziemy się jutro? - zagadnął mnie bliźniak po dłuższej chwili zapadnięcia ciszy pomiędzy nami.

- Mhm, no dobra. Ale… - miałam dopowiedzieć swoje zdanie, gdy chłopak je przerwał.

- Nie ma żadnego ale, teraz śpij. - rozkazał i zaczął się bawić moimi włosami, co coraz bardziej mnie koiło i zachęcało do zaśnięcia.

Odpłynęłam w ramionach cudownego przyjaciela, którym się stał w tym krótkim czasie. Czy to nie było cudowne?