Rozdział 07

Valerie POV.

Owinęłam się bardziej kocem i złapałam za jedzenie, które przygotowane przeze mnie leżało spokojnie na stoliku. Załączyłam na telewizorze jeden z kanałów i od razu na obrazie pojawił się słynny Tayler Posey w Teen Wolf’ie. Ucieszyłam się na ten moment i zapchałam sobie buzię popcorn’em. Wstałam jeszcze i zgasiłam światło. Zostałam sama w domu, bo Ashton poszedł coś załatwić. Zaś Luke odpuścił sobie i nie pokazywał się do jakiegoś czasu, jednak niedawno umówił się że powie mojej przyjaciółce co narobił. Zasiadłam się przed telewizorem i ponownie zaczęłam oglądać odcinek już nieco znanego serialu.

Po odcinku wyłączyłam telewizor i poszłam do kuchni. Mijając przedpokój zauważyłam w nim ciągnące się wzdłuż do wyjściowych drzwi i pewnie dalej, płatki kolorowych róż. Byłam zdziwiona, bo je oświetlały świeczki, po chwili drzwi do wyjścia otworzyły się, jakby wiatr pchnął w nie moc i same mogły się poruszać. Ścieżka róż i świeczek ciągnęła się jeszcze dalej niżbym myślała. Zaczęłam niepewnie tam iść, choć wiedziałam że Ashton coś wymyślił. Uwielbiał mi sprawiać przyjemność i dawać mi niespodzianki, wtedy kiedy się tego nie spodziewałam. Wyszłam za drzwi i podążyłam głębiej w stronę ogrodu z tyłu domu. Ujrzałam tam piękny czerwony koc, na nim jedzenie i wiele innych rzeczy. Wokoło niego rozłożone były świeczki, było ich chyba tam tysiące! Wszędzie było pięknie, bo tylko one dawały nam światło. Słońce dawno zaszło i pozwoliło skończyć koncert złocistych płomieni. Po chwili wyłonił się Ashton ubrany w dżinsowe, eleganckie spodnie, obcisłą czarną koszulkę.

- Ash, to dla mnie? - zapytałam się, choć znałam odpowiedź na to pytanie. Podszedł do mnie i starł jedną z moich łez szczęścia, która spłynęła po moim policzku.

- To dla ciebie, skarbie. Kocham cię. - szepnął do mojego ucha i owinął swoimi ramionami moją talię i pozwoliłam sobie na wzięcie mnie na ręce.

- Dziękuję - odezwałam się w podzięce do niego. Popatrzył się w moje oczy, głęboko. Chciał bym mogła mu zaufać i pokazać mu swoje głębsze ja.

- Nie ma za co, uwielbiam z tobą spędzać czas. Zresztą - machną ręką - zawsze uwielbiałem, ale wyjątkowy nastrój sprawia, że jesteś dla mnie dosyć wyjątkowa.

Wiele rzeczy nie podobało mi się w nim, ale często akceptowałam to jakim był chłopakiem. Nie był moim ideałem, ale w pełni czułam się inna przy nim. Co mnie irytowało wewnętrzne. Pomimo tego, potrafił mi dogodzić i sprawić by wyszedł na moją twarz uśmiech. Teraz zrozumiałam, że go potrzebowałam i to bardzo mocno.

- Hmm, ja także. - uśmiechnęłam się - co dzisiaj dla mnie przygotowałeś?

- Niespodzianka! Proszę panią - odchylił swoją rękę, bym mogła włożyć swoją, co zrobiłam - a teraz zapraszam do naszego wieczorku.

Powoli prowadził mnie według jego wyznaczonej ścieżki z kwiatków, które kupił i porozsypywał. Wyglądało to magicznie, jak i on.

- Ashton, ale ja nie jestem przebrana na nasz wieczór. - szepnęłam nerwowo przegryzając dolną wargę.

- Hej! - zatrzymał się nagle i spojrzał na mnie poważnie z błyskiem w oku -  Dla mnie jesteś idealna. Jesteś moją jutrznią, moim ostatnim płomieniem słońca i zawsze będziesz piękna, jak te kwiaty, które usypałem dla ciebie. Zawsze będziesz moim kochaniem, kochaniem którego będę mógł przytulić, pocałować, objąć i powiedzieć: kocham cię. - dalej staliśmy, lecz zaraz chłopak zmienił swoją odległość i musnął moje usta swoimi, nadając im miętowo-cynamonowy smak.

- Wow! Dawno nie słyszałam ciebie takiego - wskazałam na niego wzrokiem i zaśmiałam się, ukłonił się i śmiesznie pokiwał głową na co bardziej wybuchłam śmiechem.

- No dobra, dobra. Nie przejmuj się strojem, po prostu dobrze się czuj. - uśmiechnął się i doprowadzając mnie do krwisto-czerwonego koca. Usiadłam wygodnie, po chwili dosiadł się do mnie.

- Czy mogę prosić panią do tańca? - zapytał mnie po dzisiejszej kolacji, którą sporządził. Uwielbiałam jego jedzenia!

- Jeśli zdołam się ruszyć cokolwiek to tak. - zaśmiałam się. Wyciągnął do mnie rękę, ujęłam ją i zaprowadził mnie na środek kręgu z płatek kolorowych kwiatków, który zbudowany zaś był z świeczek. Atmosfera coraz bardziej stawała się romantyczniejsza i pozwalała nam obojgu

ekscytować się nią długo. Bo sami wyszukiwaliśmy w sobie miłości, a wystarczył nastrój byśmy zauważyli ją wokoło nas. Rozpowszechniała się i zarażała nimi wszystkimi, staraliśmy być idealni, choć wiadomo że nimi nie jesteśmy dla innych. Lecz dla nas byliśmy wystarczająco idealni, inni i wyjątkowi byśmy mogli to zauważyć. Objął mnie mocniej w pasie i pozwolił bym zawiesiła swoją głowę na jego barku, co oczywiste, było dla mnie wygodą.

- Dziękuję za dzisiejszy wieczór - podniosłam głowę, choć byłam niewiele niższa musiałam wygiąć głowę do góry, by zauważyć jego czarujące oczy, które tylko czekały na moje barwy ocząt. Uśmiechnął się i pocałował mnie, zjechał nieco niżej, ale dalej nie przestawał w tym samym tempie. Na jednej z nich, zassał się i pozwolił pokazać iż jestem jego.

- Teraz ludzie wiedzą, że jesteś otoczona miłością, wiedzą że nie mogą się zbliżać do mojej ukochanej. Wiedzą bo im pokazałem poprzez ciebie. - powiedział, odrywając się od mojej szyi i ukazując swoje idealne zęby. 

- Ashton, nie poznaję ciebie! - powiedziałam lekko zdenerwowana. Co było prawdą, bo go nie poznawałam. To był kompletnie inny Ashton jakiego znałam. 

- Jestem taki sam! - krzyknął zdenerwowany. 

- Coś się dzieje, Ashtyn! Ja to wiem, i jestem tego absolutnie pewna! - warknęłam i chciałam już odejść, lecz złapał mnie za ramię i błagalnie na mnie spojrzał. 

- Proszę cię, dowiesz się później. Lecz teraz pomóż mi spędzić z tobą najwspanialszy czas w moim życiu z tobą.

- Brzmi, jak pożegnanie - syknęłam, ale wróciłam do jego objęć i pozwoliłam, by ten czas jeszcze prędzej minął. Bo wiem, że coś się dzieje, a jak się dzieje to coś niedobrego. 

- Kocham cię - usłyszałam jeszcze z jego ust, zanim odeszłam do sypialni położyć się. 

Nie odwróciłam się, po prostu weszłam do łóżka i odwróciłam się plecami.